Na Ahoy en de HMH is het theater misschien wel de meest logische vervolgstap in de carrière van Wolter Kroes. Een verdere verdieping en verbreding van zijn toch al imposante loopbaan als zanger/entertainer. Minder massaal, meer intiem en toch vooral ‘Dichterbij’! Dat is dan ook precies de titel van de theatertour van Wolter Kroes. Een rasartiest, een échte dus! Op 26 januari 2010 was Schouwburg Almere voor even de muzikale thuishaven van Wolter Kroes. Een beleving die oogde als ‘thuiskomen’. Het krachtmens Kroes is in staat om je voor hem te winnen, zélfs als je niet zou houden van zijn repertoire. Zijn optredens zijn zo vol van kracht, energie en onuitputtelijk lijkende bezieling! Hij is geen man van de playback, hij is een artiest die het nodig heeft om de energie te voelen van zijn publiek. Dan rendeert hij op z’n best en kan hij excelleren tot grote hoogtes. Alle ogen zijn dán op hem gericht, vluchten kan niet meer! Hij pakt je, neemt je mee, zweept je op en zelfs tot ver na zijn optreden lijken die beelden zich onuitwisbaar vast te zetten op je netvlies. Dát is.. Wolter Kroes! Het Museumplein, HMH en de Ahoy zijn prachtig maar het veel kleinere theater lijkt bij uitstek geschikt om ‘the power’ van Kroes te ondergaan. Waarom? Omdat hij op dat moment zó intiem close is met jou dat de interactie tussen zanger en publiek gewoonweg niet beter kan. Schouwburg Almere schudde dan ook letterlijk op zijn grondvesten.. de ballads tarten elk stukje gevoel in je lijf terwijl het klapstuk ‘Sjalalala (geniet van elke dag)’ leidde tot een mega-party die zijn weerga niet kent en eigenlijk veel te kort duurde. Wolter Kroes is ‘thuisgekomen’ in het theater!

Het publiek als prooi

Ondanks een gevoelstemperatuur van -15 en spekgladde, van sneeuw bevroren trottoirs is het vanaf half 8 hartstikke druk bij de aankomsthal van Schouwburg Almere. Dit ligt aan de rand van het vernieuwde winkelgebied van deze jonge stad. Posters op de muren kondigen het evenement van deze avond aan. De dikke winterjassen, sjaals, mutsen en handschoenen kunnen worden afgeleverd bij de garderobe en daarna mag men de zaal in. Schouwburg Almere is net als haar stad, hypermodern. Eigenlijk een soort uit de kluiten gewassen kubus, strak afgezet met aluminium en rijzend met vier etages balkons. Hoewel je anders zou vermoeden met deze materiaalkeuze is het echter verre van kil. De 800 stoelen gaan deze avond bijna allemaal bezet worden. Vanaf kwart over acht verstomt de achtergrondmuziek, dooft het licht en gaat ‘Dichterbij’ van start. De band bestaat uit een drummer, twee gitaristen, een percussionist, een toetsenist en twee bijzonder veelzijdige dames. Zij bespelen de blaasinstrumenten, de viool en vormen ook meteen het achtergrondkoortje, een wonderlijke combinatie dat iets zegt over hún bezetenheid voor de muziek. Het valt overigens op dat de dames en heren musici bijzonder jong zijn. Een groepje jonge honden die echter hun vak verstaan. Als Wolter op het toneel verschijnt en de eerste klanken van ‘Wat een heerlijke dag’ worden gespeeld begint het publiek meteen te juichen: Hij is thuis! Volledig in het zwart gestoken met glimmende lakschoenen. Ondanks de meteen al opzwepende opening blijft het publiek nog in hun zetels al zijn er ook twijfelaars die onmiddellijk aan dansen denken. Voordat dát echt losbarst brengt Wolter een werkelijk prachtig nieuw nummer ‘Dans met mij’. Een ballade dat op het eind steeds meer power krijgt en zo een echte rockballade wordt. Verrassend! Maar als het prachtige ‘Ik ben je prooi’ is geweest, dat wordt meegezongen alsof alle Nederlandse koren zich verzameld hebben in de zaal, gaat het dak er onmiddellijk af bij de eerste klanken van ‘Zomaar zomer’. Op dat moment is ineens geen stoel meer bezet. De band en Wolter Kroes nemen bij deze theatertour de tijd voor elk nummer. Arrangementen en passages zijn toegevoegd aan de nummers waardoor een soort rust ontstaat. De zanger, de musici en het publiek krijgen zo de gelegenheid elk nummer bijna letterlijk op te zuigen.

Kist van het leven

Het geluid is deze avond werkelijk fantastisch, wat dat betreft is ook dit met grote zorg georganiseerd. Maar vermeld moet zeker ook dat de akoestiek van deze schouwburg, ondanks het aluminium, nagenoeg perfect is. Het thema en de titel van deze theatertour is ‘Dichterbij’ en daarom werpt Wolter Kroes ook een blik op zijn privé-leven. Zo vertelt hij over de autoritten van vroeger met zijn ouders en welke muziek werd gedraaid hierbij. Engelbert Humperdinck en Tom Jones waren duidelijk favoriet. Het kan dan ook niet uitblijven dat ‘Green green grass of home’ wordt ingezet die uitmondt in een heuse medley. It’s not Unusual’ en zó passend bij de kracht van het entertainen, dat Kroes nu eenmaal bezit. Hij leeft zich er dan ook helemaal in uit. Aandacht is er ook voor zijn 5 kinderen in deze show met een speciale blik op dochter Pamela, de oudste Kroes. Maar ook die vermaledijde skischoen, die hem vorig jaar een vijfvoudige beenbreuk opleverde haalt hij uit een kist waarin zijn leven zit. Die skischoen illustreert dat het leven lang niet altijd gladjes verloopt. Ook staat Wolter stil bij het recente overlijden van Ramses Shaffy. Staand in de spotlights kijkt hij omhoog op het diepe podium, vermoedend dat Sammy nu op óns neerkijkt. Absolute kippenvelmomenten! Ballads worden hierna weer afgewisseld door swingende stukken als ‘Niet Normaal’ en ‘Feest in de Moskito Bar’ (als de muziek begint). Uit 800 kelen klinkt nagenoeg acapella de single ‘Laat me los’ waar Wolter, nu bijna 15 jaar geleden mee doorbrak. ‘Lekker in m’n vel’ mondt rock’n rollend uit in ‘Blue Suede Shoes’ en zo is deze avond een aaneenschakeling van muzikale hoogtepunten.

We want more!

Natuurlijk neemt Wolter zelf ook weer plaats achter de drums voor een overheerlijke solo begeleidt door een spetterende lichtshow. Dat licht in deze schouwburg is trouwens ook een knap staaltje want het gevoel wat elk nummer geeft, wordt alleen maar verder versterkt door prachtige lichteffecten. Als de toetsenist dan een riedeltje inzet, Wolter zich als een ware acteur opwerpt die quasi onnozel aan de muzikant vraagt wat hij nu eigenlijk speelt, blijkt dat ‘Ik heb de hele nacht liggen dromen’ te zijn. "Ja, die ken ik wel", aldus Kroes terwijl het koor voor het podium deze hit al uitbriest. Het nummer begint klein en akoestisch maar leidt uiteindelijk tot het spetterende slot van deze show. De gebruikelijke toegift na de even gebruikelijke ‘We want More’, is gevuld met een ballade als inleiding naar de absolute climax. Dit geschiedt met de klappers ‘Viva Hollandia’ en het slotstuk ‘Sjalalala’. 1.600 handen duwen zich al verend een weg omhoog. Later, als de muziek bijna geheel is verstomd blijkt hoe iedereen meezingt met deze knijter van zomerhit. Het applaus klatert op hem en de band neer. Wolter krijgt bloemen uit het publiek en meldt zich later voor een signeersessie in de grote hal buiten de zaal. Even verderop lopen de eerste mensen de vrieskou weer in en her en der over plein hoor je nog ‘Sjalalala’! Het is wederom duidelijk geworden; Wolter Kroes is één van de beste performers en live-artiesten van ons land!

‘Dichterbij’ wordt op 10 maart besloten in Veghel maar reist voor die tijd nog langs vele Nederlandse theaters. Deze nieuwe ‘Kroes in het Theater-ervaring’ is bijzonder welgevallen. Grootse concerten zijn zó anders, dit is intiem, close, warm met tóch dat spektakel. Wolter Kroes lijkt te zijn thuisgekomen in het theater. Dichterbij bij de mens Kroes en dichterbij de mensen.

Auteur: Nick Holland
www.HollandseHitsForum.nl